It will be another long night

เสียงเพลงยังดังอยู่

เสียงกระดิ่งลมแกว่งไกว

เสียงรถยนต์ไกลๆ

เสียงเครนก่อสร้าง

เสียงเมืองหลวง .. ที่ค่อย ๆ เงียบลง

เสียงเพลงยังดังอยู่

เสียงกระดิ่งลมยังแทรกสอด

เสียงแป้นพิมพ์

เสียงลมหายใจ ..

มันจะเป็นค่ำคืนที่ยาวนานอีกคืน

  

I was all right for a while, I could smile for a while
But I saw you last night, you held my hand so tight
As you stopped to say “Hello”

you wished me well, you couldn’t tell
That I’d been crying over you, crying over you
Then you said “so long”. left me standing all alone
Alone and crying, crying, crying crying
It’s hard to understand but the touch of your hand
Can start me crying

เหงาบ้างในบางวัน คิดถึงใครสักคนบ้างในบางวัน

ค่ำคืนของผม มีเวลาให้เติมความรู้สึกอีกเยอะ

คืนนี้ ก็เช่นกัน

Posted in Uncategorized | 1 Comment

two .. is better than one

กับแก้วกาแฟตรงหน้า ผมสูดหายใจและปล่อยมันออกมาอย่างมีความสุข

อะไรจะดีไปกว่า การมีเวลาที่สุขสงบกับคนที่เรารัก

สองคน อยู่ในห้องคุยกันเบา ๆ คงไม่พ้นนินทาลูก ๆ อย่างพวกผม

สองคน อยู่ในห้องนั่งเล่น คนหนึ่งดูทีวี คนหนึ่งหลับ

สองตัว เอ๊ย หนึ่งคนอย่างผม และหนึ่งตัวอย่างไอ้อ้วน อยู่นอกบ้าน คนหนึ่งเพิ่งพับงานเก็บไปและกำลังจะชงกาแฟ อีกตัวหนึ่งนอนผึ่งพุง

อ้วนดูจะสงสัยกับท่าทีกระตือรือร้นกับการชงกาแฟของน้ามันวันนี้

มันคงไม่รู้หรอกว่า การที่เราได้ชงกาแฟให้คนที่เรารัก มันมีความสุขแค่ไหน

ผมบรรจงอัดเม็ดกาแฟบดลงอย่างดีในเครื่อง เติมน้ำในปริมาณให้ดี ที่เหลือก็คือรอเธอชม

พี่สาวคนโต ไม่ได้ขึ้นมาหาพวกเรามานานแล้ว พอได้เวลาบ่ายอย่างนี้ ผมจึงอยากดื่มกาแฟและคุยเล่นกับพี่ตามประสา

“ได้แล้วฮะ” ผมยื่นแก้วกาแฟให้ พร้อมซองน้ำตาลและครีม

“ขอบใจจ้ะ” พี่รับไป ดม ดื่ม และบอกผมว่า หอม อร่อยดี

แค่นั้นเอง .. แค่นั้นเอง ที่ทำให้ผมมีความสุข

อะไรจะดีไปกว่า การได้บอกรักใครสักคนผ่านสักทาง และได้รับคำตอบรับอย่างที่อยากฟังกลับมา

สองคน สองแก้ว เรานั่งคุยกันเบา ๆ เสียงคุยคละกับเสียงหายใจหนัก ๆ ของพี่ชายที่หลับอยู่ไม่ไกล และเสียงกินขนมของหมาอ้วน

กาแฟใช้ได้นะ น้า(ชื่อผม) พี่สาวบอกผมอีกครั้งเมื่อกาแฟหมดแก้ว เธอเรียกคำนำหน้าชื่อผมตามลูกๆของเธอ

ผมยิ้มกว้าง ๆ พยักหน้ารับคำ

แก้วนั้นจะไม่รสชาติดีอย่างไรกันฮะ ในเมื่อผมใส่หัวใจของผมไปทั้งดวง ผมตอบพี่สาวในใจ 

Posted in Uncategorized | Leave a comment

..โลกนี้มีคนเหงามากไป ? ..

 

เช้านี้ ผมดื่มกาแฟพร้อมอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง

“เรื่องเล่าของชายผู้โชคดี” ของ Jimmy Lao

“เห็นว่า (ชื่อผม) ชอบอ่าน เลยเอามาให้ยืม” เธอบอกผมอย่างนั้นตอนยื่นหนังสือเล่มนี้ให้เมื่อวันก่อน

.

 

 

ผมยิ้มกว้างอย่างยินดี ผมจะได้อ่านหนังสือเล่มเดียวกับที่หลานอ่าน ได้หัวเราะและยิ้มบนภาพเดียวกัน

ผมว่านั่นคือสเน่ห์ของการอ่านหนังสือที่เปลี่ยนมือไปเรื่อย ๆ

วันรุ่งขึ้น หนังสือของ Jimmy เล่มอื่นที่ผมมี ก็ส่งต่อไปให้หลานตัวเล็กอ่านบ้าง

“แลกกัน” ผมบอกเพื่อนผมหรือแม่ของหลานผมว่างั้น

ผมชอบให้หนังสือของผมเดินทาง ให้คนได้ยิ้มกว้าง ๆ หลายคน มันดีกว่าเก็บไว้กับตัวคนเดียว ผมคิดอย่างนั้น

 

 

ชายผู้โชคดีในหนังสือเล่มนี้ เขาคือคนที่คนอื่นคิดว่าเขาโชคดี

แต่เขากลับเป็นคนที่เหงาที่สุดในโลกของเขา 

คนเรามักคิดว่าคนอื่นโชคดี โดยเปรียบเทียบกับตัวเราเสมอ

และเราก็มักจะลืมมองถึงสิ่งที่ตัวเองมี ท้ายสุดเราอาจจะไม่ได้ต้องการสิ่งที่มากไปกว่าสิ่งที่เรากำลังมี

บ่อยครั้ง ผมก็เป็นอย่างนั้นเหมือนกัน

ตัวการ์ตูนในหนังสือเล่มนี้บอกกล่าวอะไรกับผมมากกว่าภาพวาดสวย ๆ

 

ผมจบการอ่านรอบแรกพร้อมกับกาแฟที่หมดลง

ผมกำลังจะเดินทางไปทำงานอีกที่วันนี้ กับการนั่งรถไฟใต้ตินด้วยระยะทางตั้งแต่ต้นสายยันปลายสาย

ทุกครั้งที่ผมขึ้นรถไฟฟ้า รถเมล์ รถไฟใต้ดิน แม้กระทั่งเดินอยู่บนถนนในเมืองใหญ่แห่งนี้ ผมพบว่า พวกเราดูเหงาเหลือเกิน

เมืองนี้ มีคนเหงามากไปจริง ๆ หนี่งในนั้นก็รวมผมไปด้วยในบางวัน

แต่กระนั้น ผมก็หวังว่าพวกเขา แม้จะเหงา แต่อย่างน้อยก็ให้รู้สึกว่าตัวเองโชคดี

แม้จะดูไม่เกี่ยวกัน แต่ผมคิดเอาเองว่า การที่มีชีวิตอยู่แต่ละวัน นับเป็นเรื่องที่ดีแล้ว

 

 ……

 

ฟังเพลงฮะ   [@coffee shop]

 

Posted in Uncategorized | 2 Comments

To love .. to be loved

 

1 พฤษภาคม

วันเกิดของคนที่ผมรัก

ผมมักจะเป็นคนสุดท้ายเสมอที่โทรไปอวยพรเธอ ไม่ใช่เพื่อให้เธอจำได้กับความล่าช้านี้ แต่เพราะผมมักจะโทรไม่ทันคนอื่นที่รักเธอเช่นกัน

..

พี่ของผม .. ผมขอให้พี่มีความสุข ผมไม่เคยบอกพี่สักปีว่าผมรัก แต่พี่กลับบอกผมผ่านวิธีการต่าง ๆ มาโดยสม่ำเสมอว่าพี่รักผม

หากเรารักใครสักคน ใครคนนั้นจะอยู่ในสายตาของเราเสมอ

พี่บอกผมแบบนั้นด้วยสิ่งที่พี่เเสดงออกมา

ล่าสุด ผมอึ้งกับอัลบัมรูปที่ผมได้มาจากการ์ดจากกล้องพี่ ช่วงที่เราไปเที่ยวด้วยกันเดือนที่แล้ว

พี่ถ่ายรูปน้อยมาก แต่รูปส่วนมากของพี่ก็มีแต่ผมอยู่ในนั้น ด้านหลังผมบ้าง ด้านข้างผมบ้าง   

รูปของพี่แต่ละที่ที่เราไปด้วยกัน มีผมอยู่ในนั้นเสมอ

ผมล่ะละอายใจ ที่ผมอาจจะไม่ได้แสดงว่าผมรักพี่เท่าที่ผมรู้สึก

..

ทั้ง ๆ ที่ผมก็รู้ดีว่า หากเรารักใครสักคน เราควรบอกรักเขาตั้งแต่วันนี้ แสดงให้เขารู้ตั้งแต่วันนี้ นาทีนี้ ว่าเรารัก

และพยายามทำให้คนที่เรารักรู้สึกสุขและสงบ ตั้งแต่วันนี้

..

ผมจะพยายามนะฮะพี่

 

 

พ่อกับแม่บอกพวกเราเสมอให้รักกัน แม้พวกท่านจะไม่บอก

แต่หากใครสักคนมีพี่แบบเธอ ก็คงไม่รักไม่ได้แล้ว

ขอบคุณสำหรับความรักของพี่นะฮะ

สุขสันต์วันเกิด ผมอยากอวยพรคำนี้ให้พี่ไปอีกนาน ๆ ด้วยความรักของผมทั้งหมดที่ผมมี

 

 

Posted in Uncategorized | 3 Comments

..

 

วันเสาร์ วันทำงานอีกวัน

ผมไม่ได้ถูกบังคับให้ทำงานวันหยุด แต่ผมชอบไปทำงานวันหยุด และหยุดงานวันธรรมดา

นั่นละผม

:)

วันหยุด ผมเอนตัวนอนนับเมฆผ่านหน้าต่างห้องทำงาน

มันทำให้การทำงานของผมเป็นไปแบบสบาย ๆ

รุ่นพี่ข้างห้อง เธอหน้ามุ่ยมาตั้งแต่เมื่อวาน ผมทำตัวตลกก็แล้วพี่ก็ยังไม่หัวเราะ

หากพี่มาวันนี้ ผมจะลากพี่มานอนดูฟ้าด้วยกัน .. แต่พี่ก็ไม่เคยมา

ผมอยากให้พี่หัวเราะด้วยความสบายใจ .. แต่พี่ก็ไม่เคยหัวเราะให้ผมเห็นนานแล้ว

มีบางอย่างในตัวพี่ ส่งสัญญาณ SOS มาที่ผม .. แต่ผมกลับทำอะไรเพื่อพี่ไม่ได้เลย

วันนี้ .. ผมหวังว่าพี่จะยิ้มกับตัวเองบ้างสักครั้ง

ผมน่ะรึ .. ผมยิ้มและหัวเราะกับตัวเองบ่อย ๆ

แม้บางครั้งโลกมันจะไม่น่าอยู่ แม้จะมีคนตายและคนเกิดทุกวัน แม้จะมีคนอยู่บนความไม่เท่าเทียม แม้จะมีคนไม่มีความสุขมากกว่าคนมีความสุข

แต่ผมคิดเอาเองว่าแบบง่าย ๆ ว่า คนหนึ่งคนที่มีความสุข ก็ทำให้โลกนี้ดูมีความสุขมากขึ้น

แม้ความสุขจะส่งต่อไม่ได้ แต่ผมพบว่า การที่เราอยู่เคียงข้างคนมีความสุข ด้วยใจที่เป็นกลางและยินดีไปกับความสุขของผู้คนเหล่านั้น .. ทุกอย่างก็ดูโอเคดี

ผมเอง ..

แม้จะทำให้พี่เบาสบายใจไม่ได้ แต่ผมก็จะไม่ทำให้พี่รู้สึกแย่ลง

ผมอยากเป็นหนึ่งในสิ่งแวดล้อมที่ดีของพี่

 

 

…………………..

[decaf coffee]

playlist วันนี้ที่ผมฟังตั้งแต่เช้า 

วันหยุดของพวกคุณ โอเคดีไหมฮะ ?

 

 

Posted in Uncategorized | 4 Comments

Bon voyage ..

 

“เอาอะไรจากที่นู่นไหม ?” เธอถามผม

ผมรู้สึกดีกับมือที่แตะบ่าผมอยู่เบา ๆ แก้วกาแฟเย็นของเธอวางอยู่หน้าคอมที่ผมทำงานพอดี

เธอคุ้นเคยกับการทำตัวตามสบายในห้องนี้

และผมก็รู้สึกผ่อนคลายกับบรรยากาศแบบสบายๆเวลาอยู่กับเธอ

“เอาเม็ดกาแฟบดละกัน” ผมตอบเธอในที่สุด แม้จะรู้ว่าผมไม่ได้ต้องการมันมาก แต่ยังไงเธอก็ต้องหาของติดมือมาฝากผมอยู่ดี ผมจึงทำให้งานในส่วนนี้ของเธอง่ายลงอีกหน่อย

“อยากได้อะไรอีกไหม ?” เธอถาม

ผมส่ายหัว ตอบไปแค่ว่า “อยากให้พักเยอะ ๆ เที่ยวให้สนุก ๆ และอยากให้ดูแลสุขภาพดีๆ”

ผมว่ามันก็เป็นคำตอบธรรมดา ๆ แต่ไหงเธออมยิ้มจนหน้ากลม

………………………………………….

 

เธอและผม เพื่อนกันแบบไม่ต้องอะไรมากมาย

เธอหมุนรอบผม ผมหมุนรอบตัวเธอ ตามเพลงเค้าว่า .. เรามีชีวิตที่รายล้อมกันและกันมาโดยตลอด ทั้งการทำงานและส่วนตัว แต่เราก็ไม่เคยชนกันแรงๆสักที แล้วมันก็รู้สึกลงตัวพอดี

ผมมีเพื่อนหลายคนแบบนี้ หากผมเป็นดาวที่หมุนไปหมุนมาตามเพลงเค้าว่า ผมคงเป็นดาวที่โชคดี

ชีวิตประจำวัน ผมก็ไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่านี้ แค่ล้อมรอบด้วยคนดีๆสักหนึ่งกลุ่มเล็ก ๆ แม้สังคมใหญ่ภายนอกจะยังไง แต่ผมเชื่อว่ามีสังคมเล็กๆ ดีๆ แทรกอยู่เสมอ

 

 

Posted in Uncategorized | 5 Comments

How can I tell them ?

เมื่อเช้าฝนตก .. ผมยังคิดว่ามันแปลก

ฝนกลางฤดูหนาว

ผมยังคิดจะบอกแม่อีกวันนี้ ถ้าหากฝนยังตกอยู่ ผมจะบอกแม่ว่า ยังไงฝนก็จะหยุดตก

ถ้าหากฝนหยุดตกแล้ว ผมก็จะบอกแม่ว่า เราโชคดีที่เรายังไม่เปียกเมื่อฝนตกคราวนี้

.

.

คืนนี้ ฝนไม่ได้ตก แต่พรุ่งนี้ ผมไม่รู้จะบอกแม่อย่างไรกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นวันนี้ที่ผ่านมา

ฝนกลางฤดูหนาว มันพาคนที่พวกเรารักจากไปด้วย

ผมจะบอกพ่อกับแม่อย่างไรดี

.
.

“ตาไม่อยู่แล้วนะฮะ” ผมจะบอกแม่อย่างสงบได้อย่างไร

แล้วผมจะบอกพ่ออย่างไร พ่อที่บ่นคิดถึงตามากเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา ทั้งๆที่พ่อไม่รู้ว่าตาอาการหนักแค่ไหน พวกผมเองก็ไม่คาดคิดเช่นกัน

อย่างน้อย พ่อก็ได้คุยกับตาก่อน ได้ยินเสียงตาอีกครั้ง และเราไม่เคยคาดคิดว่านั่นจะเป็นครั้งสุดท้าย

ผมสะท้อนใจ เมื่อนึกถึงคำพ่อที่บอกตาว่า “เดี๋ยวผมจะกลับบ้านแล้ว จะได้ไปเจอกัน”

ผมจะบอกพ่ออย่างไรว่า ไม่มีตาที่ข้างบ้านเราอีกแล้ว
.
.

ให้ผมเปียกฝนซะยังจะดีกว่า

ฝนกลางฤดูหนาว .. มันหนาวจริงๆปีนี้

.
.

Posted in Uncategorized | 3 Comments